Burgemeester in coronatijd 4: de gedecoreerden

Voor wat corona betreft is het met mij, denk ik, hetzelfde als met veel mensen. We zijn de uitdaging van de intelligente lockdown vol goede moed aangegaan. We begrepen dat de gezondheid van ons allemaal gebaat was met het pakket aan maatregelen dat ons werd opgelegd. We wisten ook dat het geen korte tijd zou gaan duren en we hebben het tot nu met z’n allen heel goed volgehouden. Maar tijd lijkt mentaal in ons nadeel te werken. We zijn zes weken verder, het weer wordt steeds mooier en de maatregelen worden maar mondjesmaat versoepeld. De weg naar het moment dat alle restricties worden opgegeven is nog lang. We lopen tegen weerstand aan. Die weerstand is herkenbaar en als je alle overwegingen afpelt dan heb je maar één keuze: of je houdt je aan de maatregelen of je stopt ermee. Stoppen heeft nog steeds schadelijk gevolgen voor onszelf en voor andere mensen. Het navolgen van de maatregelen vergt in dit stadium wat extra’s van onze mentale weerbaarheid. Dus dat is helaas geen keuze. Dat moeten we onder ogen zien om vervolgens de keuze te maken om vol te houden en door te zetten. Weet daarbij dat u niet alleen bent. Het is net zo lastig voor uw buren, vrienden en familie. Het is erg moeilijk voor mensen die zich zorgen maken over hun bedrijf en/of baan en wat te denken van de mensen in verzorgingshuizen, die op dit moment geen bezoek mogen ontvangen en mensen met naasten in verzorgingshuizen, die zich zorgen maken over hun naasten, ik kan daar helaas van dichtbij over meepraten. En natuurlijk is er de zorg voor mensen die ziek zijn en het verdriet omdat dierbaren zijn overleden. Steun daarom elkaar! Mocht het u helpen: ik loop tegen dezelfde weerstand aan en heb met mijzelf afgesproken de uitdaging aan te blijven gaan.

In mijn week nemen de meeste zaken hun gewone plaats weer in, maar dan digitaal. Wat ik merk is dat wat je met digitaal werken wint aan reistijd in dit stadium in ieder geval opgaat aan een toename van appen en bellen. Dat heeft zijn eigen belasting omdat er eigenlijk geen stop op zit. Enfin ik neem de week in vogelvlucht met jullie door en ik wil aan het eind van de week een beetje smokkelen omdat ik graag iets wil vertellen over de gedecoreerden.

Ik had woensdag een paar bestuurlijke overleggen, onder andere een vooroverleg over de geborgde zetels bij het Waterschap. Deze adviescommissie, waarvan ik lid ben, buigt zich over de handhaving van geborgde zetels bij het waterschap. Geborgde zetels zijn zetels die niet verkiesbaar zijn bij verkiezingen, maar gereserveerd zijn voor partijen die een belang hebben bij het functioneren van het Waterschap. Denk daarbij aan de agrarische sector of natuurbeheerorganisaties. De vraag die voor ligt is of deze zetels nu gehandhaafd moeten blijven of niet. Hierover brengt deze commissie binnenkort advies uit. Op maandag 20 april was over dit onderwerp de commissievergadering.

Op donderdag vergaderde de stuurgroep Deltaprogramma voor het eerst digitaal. Het Deltaprogramma heeft drie doelen: Nederland nu en in de toekomst te beschermen tegen overstroming, zorgen voor voldoende zoetwater en de inrichting van het land klimaatbestendig houden. Dezelfde dag had ik nog een telefonisch overleg met Relinde Weil, de voorzitter van de Raad van Bestuur van het St Jansdal, We hebben elkaar bijgepraat over de stand van zaken. Het is natuurlijk helder dat er een ongelooflijke prestatie wordt geleverd in het ziekenhuis door de medewerkers, met de forse (IC) bezetting. Goed was wel te horen dat er wel al meer lucht is dan een paar weken geleden toen ik zelf op bezoek was in het ziekenhuis.

In het weekend heb ik weer iets besteld bij een Lelystadse restaurateur. Erg lekker en ik hoor van vrienden en bekenden voor wie dat mogelijk is dat zij dat ook doen. Mooi zo! Vanzelfsprekend heb ik de stukken voor de komende week gelezen en wat langer dan door de week met mijn moeder gesproken. Het was ook lekker weer en daar heb ik van genoten. Zie ook de foto’s op Facebook.

Maandag gaf de nieuwe programmadirecteur van Lelystad Next Level Marijke Andeweg een presentatie over Lelystad Next Level: de stand van zaken en hoe dit project richting de toekomst verder vorm gaat krijgen.

Dinsdagavond had ik een oordeelsvormende sessie over het Gezondheidsbeleid dat ik tijdelijk waar neem. Hier vindt de raad inmiddels zijn digitale weg, al blijft het mijn voorkeur natuurlijk om in de echte raadzaal te vergaderen. Dinsdag hield premier Rutte ook zijn speech over de beperkte versoepeling van de maatregelen. Kleine stappen en dat is lastig zoals ik aan het begin van de blog heb geschreven.

Woensdag, donderdag en vrijdag heb ik de gedecoreerden gebeld. De lintjesregen is natuurlijk altijd iets bijzonders en ik betreur het voor alle mensen die dit jaar een koninklijke onderscheiding hebben gekregen dat zij het ritueel van de plechtige uitreikingceremonie op dit moment moeten missen. Een ritueel in welke vorm dan ook is een krachtige symbolische vorm om een bijzonder moment in een mensenleven speciale aandacht te geven. Om diezelfde reden wil ik er in deze blog wat meer aandacht aan wijden. De gedecoreerden verdienen het. Lelystad kent dit jaar 12 gedecoreerden, 10 Leden en 2 Ridders in de Orde van Oranje-Nassau, zoals het lintje formeel heet. Mensen krijgen deze Koninklijke Onderscheiding voor hun grote maatschappelijke betrokkenheid en inzet. Zij hebben die betrokkenheid vanuit zichzelf, omdat er voor hen een duidelijke noodzaak is zich in te zetten voor wat ‘de goede zaak’ wordt genoemd. Voor de meeste mensen is het dan ook een complete verrassing dat zij geëerd worden met een Koninklijke Onderscheiding. Zo ook met deze Lelystedelingen.

Ik sprak hen aan de telefoon en allen hadden dezelfde mengeling van verrassing en blijdschap. Ineens wordt iemand onverwacht erkend in een inspanning die hij of zij al jaren achter elkaar doet en als vanzelfsprekend beschouwd. Sommige hebben er geen woorden voor, anderen uiten hun gevoelens in heel veel woorden. Alle reacties zijn goed. Het is ze van harte gegund! Om een bijdrage te leveren aan de eer die ze verdienen, noem ik hier hun namen:

Mevrouw M.C. (Ria) Damen-Neve

De heer W. (Willem) van Dijk

De heer H.G. (Henk) Peelen

De heer F.M. (Frans) Joor

Mevrouw Z. (Anje) Levering-Horsman

Mevrouw Ing. Msc. M.E.G. (Margriet) Papma-Renema

Mevrouw J.C. (Hanny) Heidsma-Kruidhof

De heer G.A.M. (Gerard) Pisart

Mevrouw J.S.M. (Joke) Strater-van Grinsven

De heer A. (Ab) Strijker

De heer C.J. (Cees) van Vliet

De heer O.M. (Onno) Vermooten

Ik dank alle gedecoreerden voor hun inzet. Ergens in de nabije toekomst zal er een moment komen voor de ceremonie om alsnog de Koninklijke Onderscheiding op te spelden.

Ik wil iedereen die niet kan mee profiteren met de versoepeling van de maatregelen nog een extra hart onder de riem steken. Voor hen kan de situatie steeds zwaarder gaan wegen. Als burgemeester voel ik met jullie mee. Het is nu niet de tijd om op te geven.

De Ramadan is begonnen, aanstaand weekend wordt het mooi weer en het is maandag Koningsdag. We kunnen daar dit jaar allemaal niet uitbundig bij stilstaan op de manier waarop we dat gewend zijn. Blijf zoveel mogelijk binnen (naar buiten voor een frisse neus kan gelukkig wel), ik kan het niet genoeg benadrukken. Blijf elkaar helpen. We komen er doorheen.