Het leven in 2 weken

Er zijn periodes in het leven dat er niet veel gebeurd. Met een zacht briesje in de rug vaart het leven van de ene aanlegplaats naar de volgende haven, lekker zonnetje erbij. Soms gebeurt er precies het tegenovergestelde in een hele korte periode. Een mens valt dan van het ene hectische moment in het andere, verdriet en blijdschap lopen door elkaar heen en het normale leven gaat ook nog eens een keer door. Dat is mij overkomen en dat wil ik met jullie delen in de laatste blog voor het reces.  

In de nacht van 26 op 27 juni overleed wethouder John van den Heuvel. Dat was een grote schok. Eerder deze week heb ik een in memoriam gepubliceerd, zoals ik die op dinsdag 7 juli heb uitgesproken tijdens de herdenkingsbijeenkomst voor John. Hoe ik dacht over John en hoezeer ik hem waardeerde kan daar worden teruggelezen. Voor hier wil ik jullie laten weten dat ik John als mens en collega zal missen.  

In mijn eigen leven was er iets moois te melden. Vrijdag 3 juli werd bekend dat de Provinciale Staten van Brabant mij als commissaris van de Koning hebben voorgedragen. Als de Kroon instemt met deze voordracht, dan zal ik op 2 oktober worden geïnstalleerd.  Ik volg Wim van de Donk op die rector magnificus wordt bij Tilburg University. Voor mij is dit een mooie stap in mijn loopbaan waarmee ik erg blij ben. Ik wil iedereen bedanken voor de vele hartverwarmende reacties die ik mocht ontvangen. Ik ga Lelystad, deze unieke stad die met niets te vergelijken valt, wel héél erg missen.  

Lelystad heeft sinds afgelopen zaterdag weer een college dat berust op een meerderheid in de raad. Tijdens een extra raadsbijeenkomst werden Madelon van Noort van Mooi Lelystad/Forum voor ouderen, Luc Baaten van de InwonersPartij en Jack Schoone van Leefbaar Lelystad geïnstalleerd als wethouder. Ik wil ze nogmaals feliciteren met hun benoeming en succes wensen met de verdere uitvoering van het raadsprogramma. Voor een stabiel stadsbestuur is dit een stap vooruit.  

Andere zaken die ik graag nog met jullie wil delen.  

Dinsdag 30 juni werd mevrouw Loocks 100 jaar. Ik heb haar een kaartje gestuurd. Nogmaals van harte gefeliciteerd.  

Ten tweede de Markerwadden. Op donderdag 2 juli was ik samen met Janneke Sparreboom bij de opening van de zelfvoorzienende nederzetting op de Markerwadden. Het is echt prachtig geworden op de Markerwadden en de tocht met de Abel Tasman erheen was natuurlijk ook zeer de moeite waard.  

Op vrijdag 3 juli was er de uitgestelde uitreiking van de koninklijke onderscheidingen.  In april had ik alle gedecoreerden aan de telefoon gesproken. Ze waren toen allemaal blij en verrast met de onverwachte erkenning van wat zij als een vanzelfsprekende inspanning beschouwden. De coronacrisis was toen op het hoogtepunt en tot een daadwerkelijke uitreiking kon het toen niet komen. Nu echter wel! Het was een feestelijke gebeurtenis en ik wil iedereen nog een keer van harte feliciteren.  

Maandag 6 juli ontving ik de drie nieuwe wethouders in het stadhuis. We hebben een korte extra collegevergadering gehouden. Formeel is het reces, wat de drie nieuwe wethouders de gelegenheid geeft zich in te werken.  

Dinsdag was een soort ‘jongerendag ’. Ik ontving ’s ochtends 6 jongeren die aan de oproep van minister-president Mark Rutte gehoor hadden gegeven en sprak met hen over hun ideeën om de anderhalve meter samenleving vorm te geven. Het was een heel leuk gesprek en uiteindelijk gaat de gemeente samen met de jonge Lelystedelingen met 2 initiatieven aan de slag om te kijken of het haalbaar is op korte termijn: een openlucht bioscoop en een stadsstrand.  

In de middag bezocht ik het ROC voor de kick-off bijeenkomst over wat er gebeurt als je 18 jaar wordt. Ik mocht de eerste flyer boordevol informatie aan een 18-jarige student overhandigen. Ik heb de jongeren een aantal tips meegeven: zorg voor een goede opleiding, maak geen schulden en geniet van het jong zijn, je vrienden en de ruimte in je leven.  

Deze dag werd afgesloten met de herdenkingsbijeenkomst voor wethouder John van den Heuvel. Daar heb ik al iets over gezegd aan het begin van deze blog. Het was een mooie bijeenkomst waarin John op een passende manier werd herdacht. De komende zes weken zal er geen blog verschijnen en ik wil deze laatste versie voor de vakantie afsluiten met de slotwoorden van het in memoriam.

‘John, wethouder John we zullen je zowel heel erg gaan missen, als de beste herinneringen aan je bewaren.’

In memoriam

In de nacht van 26 op 27 juni overleed wethouder John van den Heuvel. Tijdens de herdenking bijeenkomst op 7 juli sprak burgemeester Ina Adema het volgende In Memoriam uit.  

Goed dat jullie allemaal hier zijn om stil te staan bij het leven van John van den Heuvel.  

Laat ik eerst wat van mijn beelden met jullie delen.  

Een kleine man met een hoed die slentert door de winkelstraat van het centrum en belangstellend gadeslaat wat er gebeurt, een praatje maakt met mensen.  

Een werkkamer die altijd open stond met een werktafel waarop een bak gevuld met paaseitjes stond die maar niet leeg raakte tot aan de zomer.  

Een man ontspannen aan tafel met zijn medewerkers, altijd in voor een gemoedelijk grapje. Altijd open voor advies.  

Een bestuurder die zware portefeuilles op zich nam en met zijn collega’s ging zitten om lastige bestuurlijke puzzels op te lossen. Het liefst wel met iets lekkers te eten erbij, dat werkte toch gemakkelijker. Je kon dan goed sparren, lachen en genieten met John.  

Een man met een kleine ‘quilty pleasure’. Hij had er zichtbaar plezier in achter het stuur van zijn toch wel grote auto plaats te nemen en weg te rijden.  

Hij was er één uit ons midden.  

John van den Heuvel was van 2006 tot 2014 raadslid en vanaf 2014 wethouder. Hij werd vanaf 2004 echter al gesignaleerd op de publieke tribune. De SP voerde tijdens zijn raadsperiode constructief oppositie en door slim en deskundig te opereren in een aantal belangrijke dossiers bouwde John de reputatie op van een goed raadslid met verstand van zaken.  

SP’er in hart en nieren zat er wel af en toe een kleine rebel en iets tegendraads in hem. Zo stemde hij voor de eerste gemeentelijke beleidsnota over de drie decentralisatiedossiers in het sociaal domein, terwijl er een landelijke richtlijn van de SP lag om toch vooral tegen te stemmen.  

Het rebelse en ook zijn gevoel voor humor zag je terug in de verkiezingstijd. John had in die periode een 2e Twitter account met een foto van Che Guevara als profielfoto, zodat hij tweets kon versturen die als wethouder niet gepast waren.  

Ook weigerde hij ooit als wethouder een wet uit te voeren omdat het tegen zijn principes inging. Lastig natuurlijk omdat de kern van het wethouderschap over de uitvoering van de wet gaat. In goede samenwerking met zijn collega’s heeft hij van dat voornemen afgezien. Naast een man van principes, was John gelukkig ook een man van realisme en gezond verstand.  

Voor John was het wethouderschap een mooie uitdaging die hij op zijn eigen manier is aangegaan. Rustig, soms scherp in de discussie, inhoudelijk op de hoogte en altijd bereid om professioneel te laveren tussen het belang van zijn eigen portefeuille en het collegebelang.  

John was de man die de Hiswa naar Lelystad heeft gehaald en in de stuurgroep ICL zat. Uit de stuurgroep ICL is Lelystad Next Level voort gekomen. De stip op de horizon waar Lelystad in 2040 wil aankomen.  

John had een groot hart en het zat op de goed plaats. In het bijzonder lag dat hart bij het werkbedrijf dat zich inspant voor mensen die in een kwetsbare positie zitten, zo goed mogelijk te ontwikkelen en te begeleiden naar werk. Werk gaf de mensen, naast middelen van bestaan, zelfvertrouwen en eigenwaarde. Van oorsprong een man die met zijn handen werkte, mocht John graag op vrijdag een gebakken eitje gaan eten op de Wigstraat bij de mannen en vrouwen van de Buitendienst. Mensen die volgens John in tegenstelling tot hemzelf “wel aan het werk”, waren.  

Hij was de laatste twee jaar een hele degelijke wethouder van financiën en begreep het belang van gezonde gemeentefinanciën. Hij had grote affiniteit met het sociaal domein, maar begreep ook dat omwille van die gezonde financiën er een versobering moest worden doorgevoerd.  

Mijn connectie met John was al voordat ik hier kwam werken. Hij zat in 2016 namens het college als adviseur in de vertrouwenscommissie voor de burgemeestersbenoeming. In die rol waren twee zaken voor hem van belang. Hoe zag de kandidaat de relatie met het college en hoe keek de kandidaat aan tegen de inhoudelijke portefeuilles van het college.  

Als je aan hem vroeg. ‘Hoe zou je willen dat mensen je als wethouder zouden herinneren?” Dan was zijn antwoord altijd “als wethouder John’. Die eenvoud tekende John van den Heuvel. Hij was benaderbaar en toegankelijk; een wethouder voor iedereen en van iedereen. En door gewoon te zijn was hij heel bijzonder.  

Toen de coalitieonderhandelingen twee weken geleden waren afgelopen en de contouren van een nieuw college zichtbaar werden, hoorde ik hem tegen iemand zeggen ‘het is een vreemde, maar mooie wereld’.   Ik weet niet of hij daarbij doelde op het proces van coalitievorming of dat hij in een stad woonde die toen hij geboren werd nog water was. Hij had natuurlijk gelijk dat het tegelijkertijd een vreemde en mooie wereld is. Wat John betreft is mij hierover een ding heel duidelijk: hij heeft zich tot het laatst toe ingezet om die vreemde wereld steeds mooier te maken.  

Oud-stadsdichter Marcel van Kersbergen, die John goed heeft gekend, heeft geïnspireerd op John een gedicht geschreven dat hem typeert en recht doet. Ik zou graag hiermee wil afsluiten.  

Het heet de man met de hoed  

De man met de hoed  

De man met de hoed

hij staat stil op straat

Het leven is zoet

waarheen hij ook gaat  

De man met de hoed,

hij deed wat hij kon

en dat deed hij goed.

Hij deed dit als John  

De man met de hoed

Hij tikte hem aan

bij wijze van groet

en ging hier vandaan    

John, wethouder John we zullen je zowel heel erg gaan missen, als de beste herinneringen aan je bewaren.